Piotr Gadomski
 

Izba dla architektów,

nie architekci dla Izby.

 
 
hero_01_2000px.jpg
 
 

.01

Kandydatura

 

Izba Architektów w zmieniającej się rzeczywistości -
Założenia programowe, kadencja 2018-2022.

 

Szanowne Koleżanki, Szanowni Koledzy,
 

Podjąłem decyzję ubiegania się o stanowisko Prezesa Krajowej Rady IARP w kadencji 2018-2022. 

Dotychczasowe doświadczenia pozwalają mi na sformułowanie tezy, iż bieżącym wyzwaniem Izby Architektów jest nie tylko ponowne zdefiniowanie celów merytorycznych, ale także budowa nowoczesnej struktury organizacyjnej i nowego modelu zarządzania, pozwalających te cele wykonywać. Pytaniem zasadniczym na najbliższą kadencję jest zatem nie tylko co robić? ale także w jaki sposób to robić? tak, aby maksymalizować efekty naszej pracy i minimalizować jej koszty.

Zbliżające się zakończenie 4-tej kadencji Izby Architektów i wybory do organów 5-tej kadencji nieuchronnie wiążą się z podsumowaniami i definiowaniem nowych zadań na przyszłość. Właśnie zakończyliśmy wybory do organów okręgowych, na Zjeździe Sprawozdawczo-Wyborczym w czerwcu 2018 wybierzemy nowe władze do organów krajowych. Jest to zatem niepowtarzalna i zarazem chyba ostatnia okazja do dyskusji merytorycznych i programowych. Jeżeli nie przeprowadzimy ich w tym momencie, to za chwilę temperatura wyborcza podniesie się do takiego poziomu, że nie uda się zdefiniować naszych oczekiwań, a kampania zamieni się wyłącznie w wybory personalne. Liczę na to, że tym razem uda się tego uniknąć!

Uczestniczyłem we wszystkich Zjazdach jako Delegat lub członek Krajowej Rady. Wiem z własnego doświadczenia, że prawie zawsze brakowało na tych spotkaniach czasu na rozmowę programową i wspólną dyskusję o naszych celach oraz metodach ich osiągania. Właśnie z tych powodów we wcześniejszych kadencjach zwoływaliśmy wolne od ciężaru wyborczego Nadzwyczajne Zjazdy Programowe. Niestety ostatni taki zjazd odbył się w Kazimierzu Dolnym w 2006 roku. Próby zastąpienia tych zjazdów wyjazdowymi posiedzeniami Krajowej Rady połączonych z Konwentami nie miały już tego formatu organizacyjnego. Zastępowały podejmowanie uchwał programowych luźną dyskusją i mniej lub bardziej zobowiązującymi rozmowami o naszych problemach. Choć były bardzo ważne z punktu widzenia wymiany poglądów to nie zamieniały się w uchwały i wynikające z nich zobowiązania do działania. Tak oto Zjazdy Programowe zamieniły się w Zjazdy Personalne. Obawiam się, że tak też może stać się tym razem, przy okazji Zjazdu Sprawozdawczo-Wyborczego w czerwcu 2018.

Chcąc zatem sprowokować na Zjeździe dyskusję programową oraz zapobiec jej spersonalizowaniu powstał ten materiał „Izba Architektów w zmieniającej się rzeczywistości”. Jest wynikiem wieloletniej obecności w organach Izby i przeprowadzonych przy tej okazji rozmów podczas zjazdów, posiedzeń, konwentów, spotkań nieformalnych. Pragnę podziękować wszystkim moim rozmówcom, z pewnością znajdziecie tutaj ślady swoich wątków! Wybrałem internetową formę prezentacji tez do dyskusji. W świecie informacji cyfrowej jest to najbardziej efektywna droga komunikacji. Z pewnością nie zastąpi spotkań bezpośrednich, do których namawiam w ramach Nadzwyczajnego Zjazdu Programowego który, z powodów o których wspomniałem wcześniej, powinien się odbyć – w mojej opinii- możliwie najszybciej po Zjeździe Sprawozdawczo- Wyborczym! A zatem zapraszam do lektury, dyskusji, okręgowych spotkaniach przedwyborczych (liczę na zaproszenia, grafik spotkań w zakładce kalendarz!) oraz do zobaczenia na obydwu Zjazdach!

Z koleżeńskim pozdrowieniem
Piotr Gadomski, architekt IARP.

 

 
 
 
arch -9496 kopia 1a 2.jpg
 

.02

Cele programowe

 
 

„Złota Akcja”-
- czyli gdzie architekci powinni dodatkowo zainwestować swoje aktywa.

Sytuacja w otoczeniu architektów ciągle się zmienia. Przemiany polityczne, społeczne, cywilizacyjne, prawne, technologiczne, powstanie na naszych oczach Tofflerowskiej trzeciej fali społeczeństwa cyfrowego oraz wzrost poziomu życia wymuszają dostosowywanie się do zmieniającej rzeczywistości. Niestety te szybkie i, miejmy nadzieję, pozytywne przemiany rozwojowe następują przy nieustannej degradacji zawodu architekta. Znaleźliśmy się w sytuacji, kiedy z uwagi na postępującą profesjonalizację i społeczny podział zadań wzrasta znaczenie wielu zawodów. Tymczasem z nie do końca zdefiniowanych do tej pory względów wzrost znaczenia profesjonalnej wiedzy nie dotyczy architektów, którzy od czasów realnego socjalizmu znajdują się ciągle na krzywej opadającej, choć to od ich pracy zależy przebieg wielomilionowych inwestycji i którzy, w ramach kierowania wielobranżowymi zespołami, zapewniają pracę i pieniądze wielu sektorom gospodarki. Musimy odpowiedzieć sobie na pytanie, jak to jest możliwe, że będąc w centrum podejmowanych decyzji przestrzennych, organizacyjnych i ekonomicznych nie potrafimy zawalczyć o przysługującą nam pozycję i należne pieniądze?

Od kilku kadencji staramy się o przywrócenie odpowiedniej roli architekta w procesie planowania, projektowania i realizacji inwestycji. Nasze działania mają jednak wyłącznie jednowymiarowy, legislacyjny charakter. Bez szybkiego, dodatkowego wsparcia nasze ewentualne uzyski mogą być ograniczone i nietrwałe!

Utrata pozycji architekta w procesach planistycznych, urbanistycznych i inwestycyjnych nie nastąpiła nagle. Był to proces stopniowy, związany z pauperyzacją społeczeństwa w powojennej Polsce, czyli z działaniem zaplanowanym i świadomym. Nic w tej materii nie stało się przypadkiem. Zniszczenie inteligencji podczas wojny i postawienie na budowę od podstaw nowych kadr w ramach egalitaryzmu socjalistycznej rzeczywistości dały rezultaty. Nowych kadr nikt nie kształcił w całościowym, humanistycznym ujęciu, liczyła się wiedza cząstkowa. Od całościowych wizji i strategii była władza państwowa, nie pojedynczy, wykształcony człowiek. Kultura, jako skarbnica tej całościowej, humanistycznej wiedzy, została sprofilowana ustrojowo, zanikała edukacja plastyczna pozwalająca ocenić zjawiska piękna i estetyki. To jeden z czynników który musimy brać pod uwagę.

Nałożyły się na to zjawiska cywilizacyjne w skali europejskiej i światowej. Wiek XIX i XX to czasy produkcji masowej, typizacji i standaryzacji, nieodłącznych cech społeczeństwa modernistycznego. Na gruncie polskim te cywilizacyjne tendencje nabrały szczególnego wymiaru. Zacierała się różnica pomiędzy budownictwem a architekturą i do dzisiaj w masowym odbiorze trudno wytłumaczyć tą różnicę. Nasze próby wytłumaczenia czym jest architektura docierały tylko do nielicznych, znających problematykę odbiorców. W konsekwencji architekci mówią co prawda do wszystkich ale rozumiani są wyłącznie przez architektów. Mówimy hermetycznym językiem sami do siebie. Brakuje po drugiej stronie wyedukowanego odbiorcy, a nawet jeśli go znajdujemy to jest on wyjątkiem, nie regułą.

Witruwiańska definicja mówi, że Architektura stanowi harmonijne połączenie Piękna, Użyteczności i Trwałości. Warto zauważyć, że w polskich realiach definicja ta zachowała swoją aktualność aż do II Wojny Światowej. Jeszcze w Kodeksie Etyki z 1925 roku stanowiono, że „Architekt jest artystą tworzącym budowle. Czynnością jego jest stworzyć i wystudjować kompozycje danej budowli, oznaczyć proporcję, rozkłady, wypracować wszelkie szczegóły, kierować wykonaniem w naturze, sprawdzać rachunki”. Naszą pozycję zniszczyły dopiero ustawy z 1961, 1974 i 1994 r. sprowadzające nasz zawód do specjalności w budownictwie. Ograniczenie naszych umiejętności do cech wyłącznie budowlanych i inżynieryjnych postawiło nas wszystkich w sytuacji, kiedy próbujemy sobie udowodnić, że (nawiązuję ponownie do Witruwiusza) Architektura to wyłącznie połączenie Użyteczności i Trwałości. Z tych to powodów powstało przyzwolenie na tworzenie architektury przez przedstawicieli innych zawodów, którzy w nieuprawniony sposób zaczęli utożsamiać stawianie ścian z oknami nakrytych dachem z architekturą! Niestety funkcjonowanie tego typu patologicznego rynku usług projektowych, chociażby w segmencie budownictwa jednorodzinnego, możliwe jest tylko w warunkach braku odpowiednio wyedukowanego odbiorcy. Miejmy nadzieję, że ten absurd legislacyjny w końcu zostanie naprawiony, chociażby przy okazji konieczności wykonania przez ustawodawcę wyroku TK 39/15 z 7 lutego 2018 r.

Dotychczasowe działania IARP w kierunku zagwarantowania architektom odpowiedniego miejsca w procesie inwestycyjnym miały w świetle powyższych analiz jednowymiarowy, legislacyjny charakter. To oczywiście powinien być istotny kierunek działań także w następnej kadencji, ale poważnym błędem będzie założenie, że sam zapis ustawowy gwałtownie naprawi wieloletnie straty pozycji, wizerunku i znaczenia. Po pierwsze nie od nas zależy wola ustawodawcy, który przy kolejnych zmianach większości parlamentarnej oraz rządów zawsze może *poprawić/ *zmienić/ *wykreślić (*-niepotrzebne skreślić) zapisy prawa, a po drugie dobrej architektury nie da się zadekretować przepisem jeśli nie ma na nią zapotrzebowania, jeśli nie ma gotowego do jej odbioru zamawiającego. Zatem warunkiem koniecznym naszej skuteczności są zsynchronizowane ściśle ze sobą działania na polu powszechnej edukacji architektonicznej i legislacji. W świetle powyższych analiz trzeba przyjąć, że naszą najwartościowszą inwestycją w zawód jest Powszechna Edukacja Architektoniczna. Wyłącznie ona daje gwarancje nieodwracalności odpowiedniej pozycji i znaczenia Architektury w życiu społeczeństw.

W konkluzji trzeba zatem podnieść, że nasze działania muszą iść dwutorowo- do wewnątrz środowiska i na zewnątrz. Prace do wewnątrz to Standardy, Etyka, Samodoskonalenie i walka z partaczami. Działania na zewnątrz muszą być nakierowane na Powszechną Edukację Architektoniczną, gdyż tylko wtedy wysiłki legislacyjne będą mogły przynieść trwałe, pozytywne efekty!

Takie przestawienie akcentów daje z czasem długotrwałe rezultaty na wszystkich
utraconych polach:

  • w sposób wyraźny likwiduje presję obcych zawodów na ograniczone wykonywanie zawodu, gdyż architektoniczne wykształcone społeczeństwo potrafi świadomie definiować swoje inwestycyjne cele i rozumie, kto potrafi je realizować;
  • w sposób naturalny reguluje się rynek honorariów, uwzględniając zagubiony dzisiaj element Piękna;
  • powszechną zasadą w Zamówieniach Publicznych na twórcze prace projektowe staje się konkurs, jako droga uzyskiwania najlepszych rozwiązań estetycznych, funkcjonalnych i materiałowych.

Ale najważniejszą zdobyczą tak ustawionych celów strategicznych Izby Architektów jest poszerzenie grupy interesariuszy, z którymi muszą liczyć się środowiska polityczne, gdyż problemy dużych grup społecznych, świadomych swoich celów (ochrona przestrzeni jako dobra wspólnego!) automatycznie stają się poważnymi wyzwaniami politycznymi, niemożliwymi do zignorowania w rządowym i parlamentarnym procesie legislacyjnym.

Dotychczas w zakresie edukacji architektonicznej zrobiliśmy krok w bardzo dobrą stronę. Przetłumaczenie i upowszechnienie irlandzkiego podręcznika „Kształtowanie przestrzeni” oraz opracowanie i wdrożenie programu edukacji architektonicznej dla młodzieży szkół ponadpodstawowych to inicjatywy warte kontynuowania. Entuzjazm, zaangażowanie i wysiłek naszych członków włożony w jego doskonalenie wart jest najwyższych ocen. Jednak w obliczu potrzeb edukacyjnych w skali społeczeństwa musimy znaleźć sposób na jego szybkie podniesienie na następny, zdecydowanie wyższy poziom. O skali naszych dotychczasowych możliwości niech świadczy izbowy budżet Edukacji Architektonicznej, który na poziomie krajowym w roku 2018 wynosi zaledwie 22.000 pln! Wydaje się konieczne dokonanie szybkich przesunięć budżetowych, chociażby w trakcie Nadzwyczajnego Zjazdu Programowego, o którego pilne zwołanie zaraz po Zjeździe Sprawozdawczo- Wyborczym w czerwcu 2018 powinniśmy- w mojej opinii- wszyscy wnioskować.

Izbowa inwestycja w program Powszechnej Edukacji Architektonicznej może przynieść dość szybko oczekiwane rezultaty. Sprzyja nam powszechna, trwająca moda na Architekturę, Dizajn i najwyższej jakości Przestrzeń Publiczną. Teraz zaangażowane w ten program środki, w chwili kiedy temat „jest na topie”, to najlepszy moment na osiągnięcie pożądanego efektu synergicznego!

Piotr Gadomski, architekt IARP.

 
 
 
c4c89143682729.57f845b9cde75.jpg
 

.03

Zadania

 
 

Plan działań IARP w kadencji 2018-2022 w podziale na
kategorie: Zadania (7)- Organizacja (5)- Ludzie (3).

Zadania (7 zadań głównych):

Ochrona przestrzeni jako wartości wspólnej.

  • Przygotowanie projektu Ustawy o Architekturze;
  • Powszechna Edukacja Architektoniczna- dalszy rozwój systemu, reorganizacja celów strategicznych Izby;
  • Deklaracja z Davos oraz pojęcie Baukultur jako odniesienie dla polityk krajowych i platforma współpracy międzynarodowej;

 Sprawowanie pieczy nad należytym wykonywaniem zawodu:

  • Przyjęcie Standardów, powiązanie z Ubezpieczeniem,
  • aktualizacja Etyki,
  • wprowadzenie systemu Ubezpieczeń uwzględniającego „bezszkodowość” i stosowanie Standardów;
  • wdrożenie programu analiz pozwoleń na budowę w oparciu o informację publiczną GUNB [pobieraczek.pl];
  • Szkolenia, e-learning;
  • Monitoring permanentny z zakresu konkursów, przetargów, honorariów;

Honoraria, odbudowa zasad wycen:

  • Przygotowanie założeń do ustawy PZP;
  • Przywrócenie zasady konkursów na twórcze prace projektowe w Zamówieniach Publicznych;
  • Eliminacja zasady Niewidzialnej Ręki Rynku w Zamówieniach Publicznych jako szkodliwej gospodarczo;
  • Eliminacja procedury „Zaprojektuj i Wybuduj” w odniesieniu do prac projektowych w architekturze;
  • Zmiana stosowanych obecnie pozacenowych kryteriów oceny ofert w PZP;
  • Eliminacja zjawiska „partaczy” i „podpisywaczy”;

Rola architekta w procesie inwestycyjnym:

  • kontynuacja prac nad rządowym projektem ustawy o zawodzie architekta oraz KUB;
  • Uczestniczenie w rządowym i parlamentarnym procesie legislacyjnym;
  • Likwidacja pozaustawowego prawa do kierowania robotami z zakresu architektury przez obce zawody;

Prawo autorskie:

  • Określenie pól eksploatacji dzieła architektonicznego;
  • Zdefiniowanie czasu i formy zbywania praw majątkowych i zależnych;

Budowa i rozwój marki Architekt:

  • Polityka informacyjna, media, kanały informacji społecznej;
  • Konferencje, sympozja, warsztaty;
  • Dni Otwartych Pracowni, Noc Architektury;

Rozbudowa narzędzi Warsztatu Architekta:

  • dostęp do serwisów prawnych, użytecznych kalkulatorów, newsletterów;
 

 

Organizacja (5 zadań głównych):

Zwołanie Nadzwyczajnego Zjazdu Programowego:

  • Zwołanie Nadzwyczajnego Zjazdu Programowego w możliwie najszybszym terminie;

Zadania delegowane, budowa modelu współpracy sieciowej:

  • Międzyokręgowy podział zadań, każdy z Okręgów odpowiedzialny za jeden z działów aktywności (Komisje Tematyczne);
  • Koordynacyjny charakter posiedzeń KRIA;
  • Zwiększenie ilości wyjazdowych posiedzeń KRIA.

Przebudowa struktury KRIA:

  • Prezes, Wiceprezesi, Sekretarz, Skarbnik, Koordynator Rady Programowej, członkowie;
  • Utworzenie Komisji Stałych i Tematycznych;
  • Przekształcenie Konwentu w Radę Programową (Przewodniczący Komisji Stałych i Tematycznych);
  • Wnioski Rady Programowej obowiązkowo głosowane na posiedzeniach KRIA;
  • Przebudowa pionu legislacji, określenie zasad reprezentacji, zasady przyjmowania stanowisk;

Przebudowa struktury Biura KRIA:

  • wprowadzenie systemu obiegu korespondencji ECM;
  • Wprowadzenie jak największej ilości procedur dla czynności powtarzających się i cyklicznych;

Uregulowanie zasad kampanii wyborczych:

  • terminy, organizacja, debaty tematyczne w ramach kampanii wyborczych.
 

 

Ludzie (3 zadania główne):

  • Aktywizacja szerszego kręgu członków Izby poprzez zadania delegowane;
  • Zwiększenie ilości Delegatów na Krajowy Zjazd;
  • Promocja aktywnego wypoczynku „Architekt po godzinach”
 
 
 
c5e79f43682729.57f845b9cce47.jpg
 
 

.04

Organizacja

Organizacja (5 zadań głównych):

Zwołanie Nadzwyczajnego Zjazdu Programowego:

  • Jak już wspomniałem na wstępie tych założeń programowych architektura i architekci podlegają szybkim przemianom cywilizacyjnym, razem z ciągle zmieniającym się społeczeństwem. Izba Architektów musi także za tymi przemianami podążać. Musimy, w mojej opinii, znaleźć miejsce i czas, wolny od innych organizacyjnych pretekstów, aby dokonać przeglądu celów i narzędzi, którymi te cele będziemy realizować. Stąd postulat, aby po wyborach oraz po dokonaniu najbardziej koniecznych reform organizacyjnych, zwołać Nadzwyczajny Zjazd Programowy.
    Program takiego Zjazdu powinien obejmować wskazane przez mnie 3 główne obszary, czyli Zadania, Organizację oraz Ludzi. Wśród zadań położyłbym nacisk na wskazaną wcześniej reorganizację celów strategicznych polegających na położeniu szczególnego nacisku na Powszechną Edukację Architektoniczną, bez której wszelkie nasze uzyski mogą okazać się nietrwałe i kruche.

Zadania delegowane, budowa modelu współpracy sieciowej:

  • W obszarze Organizacji konieczne są zmiany aktywizujące naszych członków w Okręgach poprzez tzw. zadania delegowane oraz budowę sieciowego modelu współpracy. Jeśli wyspecyfikujemy pola naszej aktywności samorządowej, to okaże się, że obejmują one ok. 15-20 działów (przykładowo: sprawy wewnętrzne, zewnętrzne, edukacja architektoniczna, legislacja, standardy, szkolenia i elearning, uznawanie kwalifikacji, monitoring permanentny, etyka, honoraria, BIM, umowa wzorcowa, marka Architekt, PZP, ubezpieczenia, media i polityka PR). Proponuję powołanie przez okręgi Komisji Tematycznych, pilotujących wybrane tematy. Oczywiście nie oznacza to, że skład personalny takich Komisji musi być wyłącznie „okręgowy”. Rada Okręgowa jest odpowiedzialna za wykonanie zadania, natomiast dysponuje prawem do angażowania członków z różnych okręgów. Przykładem takiego zadania delegowanego były w kończącej się kadencji „Standardy wykonywania zawodu i zakres wykonywanych usług architekta” opracowane przez Dolnośląską OIA.
    Przykład „Standardów…” jest z resztą znamienny. Opracowanie przygotowane przez Kolegów z Wrocławia, pomimo uzgodnionego delegowania tego zadania, nie zostało ostatecznie zaaprobowane przez Zjazd. Warto zadać pytanie, jak do tego doszło? W mojej opinii Zjazd delegując zadanie nieprecyzyjnie zdefiniował swoje cele i dostał zwrotnie z DoOIA materiał odpowiadający (używając nazewnictwa zawodowego) gotowemu projektowi wykonawczemu, z którego rozwiązaniami się nie chciał utożsamić. Tymczasem zadanie to trzeba było podzielić na etapy, tak jak dzielimy projekt na fazę koncepcji, projektu budowlanego, przetargowego, wykonawczego, detale. Przy takim podziale, podczas zaproponowanej przeze mnie koordynacyjnej roli posiedzeń Krajowej Rady, można było dokonać odpowiedniej modyfikacji dalszych prac nad zadaniem. Można było też dojść do wniosku, na etapie projektu koncepcyjnego „Standardów…”, że nie ma szans na kompromis. Zysk byłby przynajmniej taki, że wszyscy oszczędzilibyśmy pieniądze, czas i energię! W ramach tego działu zaproponowałem także zwiększenie ilości wyjazdowych posiedzeń KRIA. Uważam, że przyjęcie zasady delegowania zadań stwarza okazję do dodatkowych spotkań z okręgowymi środowiskami zawodowymi i wpłynie mobilizująco zarówno na członków Krajowej Rady jak i Komisji Tematycznych.

Przebudowa struktury KRIA:

  • Struktura Krajowej Rady powinna ulec przebudowie. Jej istotnym, dodatkowym elementem jest Koordynator Rady Programowej, utworzonej z Przewodniczących Komisji Stałych i Tematycznych. Rada Programowa zastąpi obecny Konwent. Przegłosowane przez Radę Programową wnioski muszą być obowiązkowo głosowane na posiedzeniach Krajowej Rady.
    Najgłębszej reformie poddany zostanie pion legislacji, tak aby dostosować go do nadchodzących zadań. W sposób wiążący muszą zostać określone zasady reprezentacji oraz sposobu przyjmowania stanowisk legislacyjnych.

Przebudowa struktury Biura KRIA:

  • Wzorem platformy rządowej RCL (Rządowe Centrum Legislacji) proponuję wprowadzić całościową bazę korespondencji (oczywiście dla użytkowników o odpowiednim statusie i zdefiniowanym dostępie). Zamieszczone w kolejności chronologicznej pisma odwzorowują obieg korespondencji, ich związki przyczynowo-skutkowe oraz pomagają w pilnowaniu terminów.
    Należy dążyć do zwiększenia ilości procedur dla czynności cyklicznych, których obsługę muszą przejąć etatowi pracownicy Biura, tak aby członkowie Organów mogli w pełni poświęcać swój czas na czynności merytoryczne wymagające najwyższego skupienia.

Uregulowanie zasad kampanii wyborczych:

  • Na posiedzeniu Krajowej Rady 23 maja Przewodniczący Mazowieckiej OIA zaproponował wprowadzenie na Zjazd projektu uchwały regulującej zasady prowadzenia kampanii wyborczych na stanowisko Prezesa oraz do Organów Izby. W pełni podzielam ten pogląd! Sytuacja, kiedy na niewiele więcej niż 3 tygodnie przed Zjazdem (piszę ten tekst 23 maja) nie znamy programów oraz kandydatów na członków krajowych struktur prowadzi do przymusowej sytuacji wyborów opierających się na osobistych sympatiach i dobrze dobranym kolorze krawata! Mam nadzieję, że przynajmniej zamieszczone w tym materiale tezy programowe spotkają się z dyskusją merytoryczną.
 
 
 
82143343682729.57f845b9cd474.jpg
 
 

.05

Ludzie

Ludzie (3 zadania główne):

  • Pożytki wynikające z aktywizacji naszego środowiska zawodowego poprzez sieciowy model pracy zostały omówione przez mnie w dziale Organizacja. Przypomnę tylko, że zadania delegowane, powołanie rady Programowej, utworzenie Komisji Stałych i Tematycznych, wpływ Rady Programowej na głosowanie odpowiednich projektów uchwał powinny zwiększyć zaangażowanie naszych członków na poziomie okręgowym i krajowym.
    Uczestnicząc we wszystkich zjazdach widzę, jak poważnym wyzwaniem jest zbyt mała obecnie ilość Delegatów na Zjazd. Pojawiające się trudności z obsadzeniem wszystkich statutowych ciał powinny być w trybie pilnym usunięte poprzez zwiększenie ilości Delegatów. Może okazać się, że natkniemy się na nowe kłopoty, chociażby lokalowe, ale jak wiadomo kreatywność naszego zawodu nie takie przeszkody pomagała nam twórczo rozwiązywać!
    Jesteśmy jednym z najbardziej „zaharowanych” zawodów! Stąd systemowa propozycja promocji aktywnego wypoczynku wcale nie jest tak oderwanym od celów naszego samorządu zadaniem. Patronujemy zawodom sportowym w żeglarstwie, tenisie, golfie, narciarstwie współorganizowanych przez architektów dla architektów. Uważam, że trzeba te aktywności „po godzinach” rozwijać i wspierać. W końcu wypoczęty architekt z pewnością lepiej radzi sobie z przeciwnościami losu !
 
 
 
 

.06

Kontakt

 

Piotr Gadomski

+48 601 831 256

architekci@gadomscy.pl